Η Κυπριακή ποιητική παράδοση,η Κυπριακή ποίηση, έχει τις πηγές της πολύ βαθειά στο χρόνο, φτάνοντας μέχρι τις εποχές εκείνες που ανδρώθηκε το έπος. Τόσο ο χαρακτήρας της όσο και το περιεχόμενο της καθρεφτίζουν την ελληνικότητά της. Με τις σκέψεις αυτές προσπάθησα και προσπαθώ να δημιουργήσω μια Ποιητική Ανθολογία του Ποιητικού λόγου των Κυπρίων Ποιητών/τριών. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας αναρτώνται και ανακοινώσεις για ποιητικές και γενικότερα λογοτεχνικές εκδηλώσεις αλλά και συνεντεύξεις Κυπρίων ποιητών/τριών, ώστε οι σκέψεις,οι ιδέες και οι ανησυχίες τους να γίνουν ευρύτερα γνωστές.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ
Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Κυπριακής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Κυπρίων Δημιουργών.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ

Να μην θαρρείς δεν σ'αγαπούσα
απλά μας χώρισε η ζωή
Την κάθε μέρα σε ζητούσα
τι κι αν δεν είμαστε μαζί

Μην το θαρρεις σ' έχω ξεχάσει
ακόμα κλαίει η καρδιά
τί κι αν εγώ σε έχω χάσει
πάντα η δική μου συντροφιά

Κάθε πρωί η πρώτη σκέψη
σε σέν'αγάπη μου γυρνά
κι η κάθε μια δική μου λέξη
στην θύμηση πάει ξανά.

Όμως δεν ήτανε να γίνει
κι ο πόνος στην καρδιά βουβός
το μόνο πού χει απομείνει
ο καημός σαν αδελφός .

Όμως χαλάλι σου καρδιά μου
τι κι αν πονώ καθημερνά
καλά να είσαι έρωτά μου
κι η κάθε μέρα που περνά

Τις αναμνήσεις συνδαυλίζω
ξύνω συνέχεια την πληγή
ξέρω δεν έχω να ελπίζω
μα η αγάπη ακόμα ζεί.

Να ξέρεις πάντα σε θυμάμαι
κι η νοσταλγία μου γλυκιά
όταν ξυπνώ κι όταν κοιμάμαι

παντοτινή μου συντροφιά

Καιόμενη πόλη

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι!
Έλεγε και ο ποιητής
Ψάχνωνα βρω την αλήθεια μέσα στο ψέμα.
Ψάχνω να βρω το δίκιο μέσα στην αδικία.
Ψάχνω να βρω το φως μέσα στο σκοτάδι.
Ψάχνω να βρω την ειλικρίνεια μέσα στην υποκρισία.
Ψάχνω να βρω τον έρωτα 
μέσα στις παγωμένες καρδιές των ανθρώπων.

Κι όσο ψάχνω, καίγομαι.
Μα ο καθένας το βραχνά του ξέρει.
Και γέρνω και φεύγω  διψασμένος.


από την συλλογή: Για μια στιγμή και μια αιωνιότητα

Τα ψηλότερα βουνά της Κύπρου

Α/Α
Βουνό
Υψόμετρο
Παρατηρήσεις

1
Τρόοδος
1951 μ.
Ο ορεινός όγκος του καλύπτει τα 2/3 του νησιού, ενώ αποτελεί το κυρίαρχο μορφολογικό και γεωλογικό γνώρισμα της Κύπρου
2
Κυπαρισσόβουνος
1024 μ.
Βουνοκορφές Πενταδάκτυλου
3
Βουφαβέντο
954 μ.
4
Κόρνος
946 μ.
5
Αλωνάγρα
935 μ.
6
Γιαηλάς
935 μ.
7
Προφήτης Ηλίας
888 μ.
8
Παλιά  Βρύση
819 μ.
9
Σταυροβούνι
750 μ
Επαρχία Λάρνακας
10
Όλυμπος
740 μ.
Βουνοκορφές Πενταδάκτυλου
11
Πενταδάκτυλος
740 μ.
12
Άγιος Ιλαρίωνας
725 μ
13
Καντάρα
724 μ.
14
Δκιά
463 μ.
Επαρχία  Λεμεσού

ΥΠΝΟΣ ΓΛΥΚΟΣ



Χίλια κανόνια σε παράταξη
διαλογίζονται το θάνατο
και για τα περαιτέρω.
Κι αυτό το φως που βγαίνει στα τυφλά
απ΄ το φυλάκιο
είναι της νύχτας το πηχτό σκοτάδι.
Ύπνος γλυκός- τόσο γλυκός
που η πέτρα γίνεται ζεστό 
κι ανάλαφρο κρεβάτι.
Με το καμιόνι εισέρχεται ο εχθρός
-επιτρεπτή η επέλαση, περάστε,
η χώρα είναι δική σας- 
για να στολίσει με παράταιρη φωνή
το βιος της προδοσίας.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ / Σταυρίδης Στέφανος



Πίσω απ΄ αυτό το προσωπείο
κρύβεται μια ψυχή. 
Ομως μην αφεθείς,
μην αμελήσεις το προσωπείο να σπουδάσεις. 

Αν σου πουν πως δεν αξίζει.
μην τους ακούσεις:
το προσωπείο είναι μια άλλη ψυχή.

Κι αν σου πουν πως είναι ψεύτικο
μην τους πιστέψεις:
το προσωπείο θα σε προδώσει
ακριβώς επειδή είναι αληθινό


από την ποιητική συλλογή: ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

ΤΑ ΔΕΚΑ (10) ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ (Η ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ 3η ΣΕ ΕΚΤΑΣΗ)




ΚΑΤΑΤΑΞΗ
ΟΝΟΜΑΣΙΑ
ΕΚΤΑΣΗ (Τ.ΧΛΜ)
ΧΩΡΑ
1
ΣΙΚΕΛΙΑ
25.426
ΙΤΑΛΙΑ
2
ΣΑΡΔΗΝΙΑ
23.821
ΙΤΑΛΙΑ
3
ΚΥΠΡΟΣ
9.251
ΚΥΠΡΟΣ
4
ΚΟΡΣΙΚΗ
8.680
ΓΑΛΛΙΑ
5
ΚΡΗΤΗ
8.336
ΕΛΛΑΔΑ
6
ΕΥΒΟΙΑ
3.655
ΕΛΛΑΔΑ
7
ΜΑΓΙΟΡΚΑ
3.625
ΙΣΠΑΝΙΑ
8
ΛΕΣΒΟΣ
1.636
ΕΛΛΑΔΑ
9
ΡΟΔΟΣ
1.401
ΕΛΛΑΔΑ
10
ΧΙΟΣ
843
ΕΛΛΑΔΑ

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ




Όταν δεις τον άνεμο
να φυσά πάνω στα δέντρα
και να χαϊδεύει τα φύλλα τους,
θα είμαι εγώ – ψάχνοντας για σένα
για να χαϊδέψω  την ψυχή σου…

 Όταν δεις τον ήλιο
να πολεμά τα σύννεφα
για να λευτερώσει τις αχτίδες του,
θα είμαι εγώ – ψάχνοντας για σένα
για να σε φιλήσω πάνω στα χείλη…

Όταν δεις τον ποιητή
να ψάχνει για λέξεις
για να φτιάξει ωραίο στίχο,
θα είμαι εγώ – ψάχνοντας για σένα

για να σου χαρίσω τη καρδιά μου.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ


Ο καταγάλανος ουρανός,
το χαμόγελο του ήλιου,
η αγκάλη της Γης.

Η σταγόνα της βροχής,
το διψασμένο χώμα,
ο σπόρος στη μήτρα της Γης.

Το χάδι της ηλιαχτίδας,
το ρίγος της ένωσης,
το νιογέννητο λουλούδι…

ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ


Είμαι χώμα δικό σου.
Στην καρδιά μου σαν σκαλίσεις,
θα βρεις τ’ οξυγόνο
των κέδρων του Κύκκου.

Στα μάτια μου σαν κοιτάξεις,
θα βρεις τον γιαλό της Κυρήνειας
και τα χαλάσματα της Σαλαμίνας.
Στις απαλάμες μου σαν ψάξεις,
θα βρεις τα στενά της Λευκωσίας.
Είμαι χώμα δικό σου…
Κι’ αν αρνηθώ να γίνω πηλός
για να επουλώσουμε τις πληγές
που σ’ άνοιξαν τα πολυβόλα,
οι θεοί ας μου πάρουν την αναπνοή…

ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ


Την ώρα που πέφτει η νύχτα,
και κάθεσαι κουβαριαστός
στην γωνιά του τσαντιριού –
με τους αγκώνες στα γόνατα
και το κεφάλι στις απαλάμες –
μην αρχίσεις τα κλάματα.
Το ξέρω πως η νύχτα είναι ατέλειωτη,
το ξέρω πως η νύχτα είναι πικρή,
μα μην αρχίσεις τα κλάματα.
Σου γράφω τούτο το γράμμα
για να σου πω πως οι προδότες
είναι μονάχα μια χούφτα.
Σου γράφω για να σου πω
πως οι όπου Γης Έλληνες,
έχουν το βλέμμα τους καρφωμένο
στον πόνο και την αγωνία σου.
Η καρδιά τους κι’ η σκέψη τους
τριγυρνούν μέσα στο δικό σου τσαντίρι.
Το ξέρω πως η νύχτα είναι ατέλειωτη,
το ξέρω πως η νύχτα είναι πικρή,
μα μην αρχίσεις τα κλάματα.

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΟΥ ΑΝΤΑΡΤΗ


Μάνα μου Αγάπη
κι’ αδερφούλα μου Ειρήνη:
Πιστός στα διδάγματα σας
και πιστός στην ανθρωπιά,
θα κρατήσω το σπαθί μου
καθαρό από αίμα αθώων.
Θα τραβήξω το σπαθί μου
μονάχα σαν άγρια θεριά
πατήσουν την αυλή μας,
για να κόψουν τα λουλούδια.
Θα τραβήξω το σπαθί μου
μονάχα σαν κουρσάροι
κτυπήσουν την πόρτα μας.
Και σαν οι Τούρκοι μας διώξουν
απ’ τα ίδια μας τα σπίτια,
την ζωή μου θα δώσω
για να γυρίσετε πίσω.

Η ΚΑΤΑΡΑ


Σαν τέλειωσαν οι θεοί την δημιουργία,
μύρισαν τους λεμονανθούς
στην κοιλάδα του Μόρφου,
και ζαλίστηκαν.
Ήπιαν κρασί στα κρασοχώρια
της Λεμεσού, και μέθυσαν.
σεργιάνησαν στις αμμουδιές
της Κυρήνειας, και ζήλεψαν.
Και είπαν:
Τούτος ο τόπος είναι παράδεισος,
τούτος ο τόπος δεν κάνει
για τους ανθρώπους.
Και σε καταράστηκαν:
Να τρως τα παιδιά σου…

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Στέφανος Ζυμπουλάκης Μια ποιητική φωνή της Αμμοχώστου



Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις μήτε επιπρόσθετες εύφημες μνείες για τη διαχρονική  πορεία του Στέφανου Ζυμπουλάκη μέσα από τα σκοτεινά ή φωτεινά μονοπάτια και τους δύσκαμπτους ανηφορικούς δρόμους της ποίησης. Ο φίλος Αμμοχωστιανός ποιητής έχει διανύσει τις αποστάσεις τους με μακρόπνοη αντοχή μαραθωνοδρόμου, άλλοτε ασθμαίνοντας εναγωνίως και άλλοτε επωδύνως προστρέχοντας σε «Αναζητήματα» και «Λευκές αϋπνίες» είτε μεταπλάθοντας και ανασυνθέτοντας τον ποιητικό του ιστό με τα επιδέξια σύνεργα και τους προσωπικούς έντεχνους τρόπους των «Μεταβολισμών» του, για να θυμηθούμε τις τρεις πρώτες ομώνυμες ποιητικές του συλλογές, εκδομένες στην Αμμόχωστο το 1965, 1967  και 1970 αντίστοιχα.
Μερικά από τα ποιήματα εκείνα σίγουρα θα τα έγραφε «εν φαντασία και λόγω», καθισμένος στον δικό του πάγκο, απέναντι από το γυάλινο κουβούκλιο του υπεύθυνου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αμμοχώστου και σπουδαίου μας λογοτέχνη  Γιώργου Φιλίππου Πιερίδη, του αιωνίως βυθισμένου μέσα στα χαρτιά του. Αναπολώ με ακατανίκητη νοσταλγία και τους δυο και τον νεαρό τότε βιβλιοθηκονόμο Στέφανο με απέραντη ευγνωμοσύνη, καθώς ολοπρόθυμος μού κατέβαζε  από τα ράφια βιβλία και τόμους, για να μελετήσω επί τόπου. Τον ευχαριστώ ακόμα, που μου ξαναθύμισε σε τέσσερα επιγραμματικά του ποιήματα τους αντίστοιχους εικαστικούς θησαυρούς του Χριστόφορου Σάββα, του Τηλέμαχου Κάνθου, του Αδαμάντιου Διαμαντή και του Γ. Πολ. Γεωργίου, που κοσμούσαν με μιαν πλειάδα αξιόλογων έργων τη σημαντική πινακοθήκη της πόλης μας, στον επάνω όροφο της Βιβλιοθήκης.    
Περιδιαβάζοντας ξανά με αγάπη και περισσό ενδιαφέρον τα πρωτοφανέρωτα εκείνα γεννήματα της πηγαίας έμπνευσης και του χαρισματικού «ηδυσμένου» του λόγου, αποφαίνομαι ανεπιφύλακτα πως η παλαιότερη σοδειά ήταν καλή και υποσχόταν μιαν πλουσιότερη συγκομιδή από ακόμα πιο μεστωμένους καρπούς. Εκτός από τη συγκροτημένη μελέτη του για τον ομότεχνό του Παύλο Μεράνο το 1971 και τα πολυγραφημένα τετράτομα «Ανθολόγια Λογοτεχνικής Κριτικής», παίρνοντας τη στράτα της προσφυγιάς, για να τον υιοθετήσει, καθώς λέει ο ίδιος, η άλλη αγαπημένη πόλη του Ζήνωνα, ο αμητός εμπλουτίστηκε με έξι επιπλέον βιβλία ποίησης: «Ποιήματα» (1975), «Ιστόρημα» (1993), «Χειρ Κυρίου» (1994), «Ερωτικά της Εύης» (1996), «Λούλλα Γιάγκου Ρώσσου» (1997) και «Της πίκρας μου βιολί» (2000). Όλα διαποτισμένα με τα νάματα ενός υπερεκχειλίζοντος λεπταίσθητου ψυχισμού, που αναδύονται από τα βάθη μιας συγκινημένης σκέψης ή μιας στοχαστικής συγκίνησης, για να παραπέμψουμε κατά παράφραση στη γενική αποτίμηση του αείμνηστου Χριστόδουλου Παπαχρυσοστόμου, που είχε προλογίσει τη δεύτερη ποιητική του συλλογή.
Μέσα από τις πολλαπλές αναγνώσεις πρόσληψης της ποίησης και της ποιητικής του Ζυμπουλάκη και πίσω από τη λυρική σκηνογραφία της περιγραφικής αφήγησης ή της αφηγηματικής εξιστόρησης των ευφάνταστων ποιητικών του συλλήψεων και των ορμέμφυτων ενοραματικών του δρώμενων αποκρυπτογραφούμε τους αλληγορικούς συμβολισμούς στο παλίμψηστο της διαστρωμάτωσής τους: η υπαρξιακή αγωνία, που κορυφώνεται με ρυθμούς κρετσιέντο στη σφαδάζουσα καθημερινή έγνοια για τον άνθρωπο και την τραγική του μοίρα σε έναν κόσμο αβέβαιου μέλλοντος και συνεχών ανατροπών, η φιλοσοφική ενατένιση της ζωής και η αεικίνητη αναζήτηση του νοήματός της στη διαιώνιση τής μετά θάνατον αθανασίας της μέσα από μια βαθιά θρησκευτικότητα ενσυνείδητης χριστιανικής πίστης. Πέρα από την αδελφική αγάπη για τον άνθρωπο στα σταυροδρόμια μιας συμπαντικής φιλίας, τον έρωτα της φύσης και τη λατρεία της αιώνιας γυναίκας στα πρόσωπα της συζύγου και της μητέρας του, είναι οι αλγεινές μνήμες της προδομένης και τουρκοπατημένης πατρίδας μαζί με τον αθεράπευτο νόστο για τη γενέθλια πολυφίλητη πόλη του. «Οι κραδασμοί της καρδιάς του συμφωνούν κι εναρμονίζονται με το κύλημα της ύπαρξης σε μια γη γεμάτη ιστορία», είχε γράψει κάποτε ο G. H. Aufrère για τα νεανικά ποιητικά του πετάγματα. Από τότε έως σήμερα αφουγκραζόμαστε τους εγκάρδιους εκείνους αναπαλμούς και τους νοηματισμένους κραδασμούς να σμίγουν με τις κραδαίνουσες χορδές του βιολιού του σ’ όλες τις μείζονες, τις ελάσσονες και τις χρωματικές κλίμακες της δικής του εναρμόνιας αντιστικτικής σύνθεσης, για να μιλήσουμε μεταφορικά με μουσικούς όρους, καθώς ταιριάζει ισάξια στον δημιουργό των ποιητικών φθόγγων και των μουσικών ήχων. Γιατί, ακριβώς, σε τούτο το ευτυχισμένο συνταίριασμα πάτησε και ρίζωσε η ποίηση του Στέφανου Ζυμπουλάκη κι έδωσε απ’ τα νιοβλάσταρα εύοσμα άνθη και εύχυμους καρπούς παρά τους άγριους ανέμους και τους σκληρούς άνυδρους καιρούς, που πλάκωσαν τους λειμώνες της ποιητικής του ψυχής. Δεν είναι τυχαίο που ολόκληρες ποιητικές του συλλογές μεταφράστηκαν, σημαντικοί άνθρωποι μίλησαν για την ποίησή του και ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί. Μήτε είναι συγκυριακοί οι τίτλοι αφενός της τελευταίας εκδομένης ποιητικής του συλλογής και αφετέρου σε επί μέρους ποιήματα στο «Ιστόρημα», που αφιερώνει στον Νταλάρα, για να αναφερθούμε μόνο σε ορισμένες ενδεικτικές επισημάνσεις: «Fortissimo», «Toccata», «Παραλλαγές», «Τόνοι», «Prelude».                        
Ωστόσο, στο παρόν σημείωμα, μέρες που έρχονται του σαραντάχρονου αποχωρισμού του ποιητή από τη θαλασσοφίλητή του πόλη, επιλέγουμε να μοιραστούμε μαζί του κάποιους σημαδιακούς στίχους από τα «Αμμοχωστιανά» του ποιήματα, που απηχούν προφητικές-προορατικές φωνές για όσα γράφτηκαν πριν την εισβολή, αλλά και εξομολογητικούς τόνους τού ακαταλάγιαστου πόθου του για επιστροφή όλα τούτα τα δίσεκτα χρόνια του ξεριζωμού. Ως άλλος μάντης κακών με σπαραγμό προλέγει στο ποίημά του «Η πόλη» από τα «Αναζητήματα»: «Η πόλη / πάνω / απ’ τα ανήθικα / τ’ ατόρνευτα / της πλάκας μέρη / πλανιέται / σαν αράχνη / [...] / Τα συρματοπλέγματα / σαν σύνορα / στον τονοδότη / του πενταγράμμου / αποπαίρνουν / τις αλαλιασμένες φωνές / των night Clubs / να προδώσουνε / την ΠΟΛΗ». Στη δεύτερη ενότητα της συλλογής «Χειρ Κυρίου» ανασταίνουμε μέσα από τις «Συνομιλίες της Αμμοχώστου» την προδομένη νεκρή μας πόλη: «Της Φαμακούστας τις ομώνυμες φωνές / τις παίρνει τ’ ακρογιάλι / οδυνηρά χτυπάει το φάντασμα / μα κείνη ανασαίνει». Η Ιστορία, η μνήμη, η προσμονή και η πίστη του γυρισμού αναπηδούν μέσα από το πρόσφατό του ποίημα «Ανθός Πορτοκαλιάς», που απάγγειλε μεταξύ άλλων στις 27 Ιουνίου στην εκδήλωση «Μνήμες Αμμοχώστου 40 χρόνια νοσταλγίας» του Σωματείου Νέα Σαλαμίνα. Παραθέτουμε τους πρώτους στίχους, που μας ταξιδεύουν με πονεμένες νοσταλγικές θύμησες στα πιο εμβληματικά σημεία της αγαπημένης μας πόλης: «Ανθός πορτοκαλιάς η Αμμόχωστος / ανθός επιστροφής / με του Ακταίου τα όνειρα / στη μνήμη του Φαλήρου. / Θα ξανάρθω αγαπημένη, θα ξανάρθω / στη Σαλαμίνια γη μου / με τις ευχές της προσευχής / με την αγάπη του κεριού / με το φτερούγισμα τ’ Άη Νικόλα. / Μες στα καντούνια του Σταυρού / τ’ αηδόνι ανασαίνει. / Αηδόνισμα ρυθμού / Ελληνικό Γυμνάσιο, / Λύκειο Ελληνίδων / καθώς αηδόνια της πορτοκαλιάς / τραγούδι επιστροφής να σιγομουρμουρίζουν».



ΤΑ ΔΕΚΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Η ΚΥΠΡΟΣ μας βρίσκεται στην 81η θέση)



Κατάταξη
Ονομασία
Έκταση (χλμ²)
Παρατηρήσεις
1
Γροιλανδία
2.130.800
Ευρώπη (Δανία)
2
Νέα Γουινέα
785.753
Ασία (Ινδονησία)
3
Βόρνεο
748.168
Ασία (Ινδονησία-Μαλαισία)
4
Μαδαγασκάρη
587.713
Αφρική
5
Νησί Μπάφιν
507.451
Αμερική (Καναδάς)
6
Σουμάτρα
443.066
Ασία (Ινδονησία)
7
Χονσού
225.800
Ασία (Ιαπωνία)
8
Νήσος Βικτώρια
217.291
Αμερική (Καναδάς)
9
Μ. Βρετανία
209.331
Ευρώπη (Ηνωμένο Βασίλειο)
10
Έλσμιρ
196.236
Αμερική (Καναδάς)

Ø Η Κύπρος με έκταση : 9.251 (χλμ²)βρίσκεται στην 81η θέση

Ø Η Κρήτη, ως το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας με έκταση 8.336 (χλμ²) βρίσκεται στην 98η θέση.